048 Το πιο πεζό επιχείρημα των άθεων (Της γενικότητας η αοριστία)

Της γενικότητας η αοριστία 

επισφραγίζει της ανωριμότητας την ευελπιστία 

για οραματισμούς ανύποπτης μεγαλοσύνης, 

για εορτασμούς μεθυστικής σαγήνης, 

σε ελιξήριο ιάσιμης αγαθοσύνης, 

μετατροπή εφήμερη 

μιάς αμυντικής απολυτοσύνης.

Ιφιγένεια Γεωργιάδου

Εικόνα: Πορεία προς τους Εμμαούς, Julia Stankova

• Γνωρίζετε βέβαια το πιο πεζό επιχείρημα των αθέων:
  

Γιατί ο Θεός δεν τα ρυθμίζει όλα αυτά αφού είναι παντοδύναμος;

 Ή μήπως δεν είναι παντοδύναμος;

 Είναι παντοδύναμος ο Θεός.

 Αλλά η δύναμή του δεν είναι αυτή των δικτατόρων και των δημίων, 

ούτε κάν η δύναμη που μπορώ να ασκήσω μέσα στο μίσος μου.

 Η παντοδυναμία του Θεού είναι -

κι εδώ χρησιμοποιώ όρο δυσκολομετάφραστο

 που θέλει ανάλυση-

 η Αγάπη. 

[Olivier Clément]

 ΙΧΘΥΣ 6 Οκτωβρίου στις 11:50 μ.μ.

Sophia Drekou

3 ημ. ·

Στην ψυχανάλυση, το πένθος δεν είναι απλώς συναισθηματική απώλεια· είναι ρήξη με το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Ο Φρόυντ μίλησε για την εργασία του πένθους... εκείνη τη βαθιά, σχεδόν μεταφυσική διεργασία όπου το Εγώ προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το ανεπανόρθωτο.

Η απώλεια ενός παιδιού είναι το απόλυτο ανεπανόρθωτο: το σημείο όπου καταρρέει η ψευδαίσθηση της χρονικότητας. Το παιδί αντιπροσωπεύει τη συνέχεια του εαυτού, την προέκταση του νοήματος. Ο θάνατός του διαλύει τον ψυχικό συμβολισμό του «μετά».

Η κ. Μαρία Καρυστιανού βρέθηκε ακριβώς σε αυτήν τη ρωγμή... και δεν χάθηκε μέσα της. Εκεί όπου ο ψυχισμός θα μπορούσε να παραλύσει, εκείνη έκανε κάτι σπάνιο: μετουσίωσε το τραύμα.

Ο Γιούνγκ θα το ονόμαζε ιερή αλχημεία της ψυχής... η μετατροπή του πόνου σε νόημα, του αφανισμού σε δημιουργία.

Το ατομικό τραύμα, όταν μεταστοιχειώνεται σε λόγο που αφορά το συλλογικό, παύει να είναι πληγή· γίνεται αρχέτυπο.

Η κ. Μαρία Καρυστιανού δεν «αντιδρά», ερμηνεύει... και μέσα από αυτή την ερμηνεία γεννά νόημα.

Εκεί όπου το τραύμα ζητά εκδίκηση, εκείνη ζητά Δικαιοσύνη.

Εκεί όπου το πένθος συνήθως αποσύρεται στο ιδιωτικό, εκείνη το έκανε δημόσιο μυστήριο, κοινωνική πράξη, πολιτική στάση.

Αν η φροϋδική μετουσίωση είναι η υποκατάσταση της απώλειας από ένα έργο δημιουργίας, η πράξη της Μαρίας είναι ακριβώς αυτό: ένα έργο ανθρωπιάς που αναπλάθει το νόημα από τα ερείπια.

Το πένθος της δεν έγινε πικρία... έγινε συλλογική αφύπνιση.

Το «γιατί σ’ εμένα» μεταμορφώθηκε σε «να μη συμβεί σε κανέναν».

Ζούμε σε εποχή που εμπορεύεται τη συγκίνηση και αποστειρώνει την εμπειρία.

Το πένθος γίνεται είδηση, ο θρήνος περιεχόμενο, η αλήθεια σκηνικό.

Όμως η αλήθεια της Μαρίας δεν είναι επικοινωνιακή... είναι ψυχική.

Γι’ αυτό και αντέχει.

Δεν προσφέρει συγκίνηση, προσφέρει αντίσταση.

Δεν μιλά για την απώλεια· μιλά μέσα απ’ αυτήν, κι έτσι ο λόγος της παραμένει αχειραγώγητος, ασύλληπτος για το σύστημα των εντυπώσεων.

Στην ψυχαναλυτική ορολογία, θα λέγαμε πως επιτελεί μια μεταβατική λειτουργία νοήματος: ο εσωτερικός θάνατος μετασχηματίζεται σε εξωτερική πράξη ζωής.

Ο πατέρας, η μάνα, ο άνθρωπος που μένει πίσω, γίνεται φορέας μιας νέας ταυτότητας: του μάρτυρα της συνείδησης.

Όχι εκείνου που πάσχει μόνο, αλλά εκείνου που θυμάται με σκοπό.

Η πράξη της κ. Μαρίας Καρυστιανού υπερβαίνει το ιδιωτικό πένθος και γίνεται πράξη πολιτικής ψυχολογίας: η διεκδίκηση της αλήθειας δεν είναι απλώς δικαίωμα, είναι ανάγκη επιβίωσης της ψυχής.

Γιατί όταν το Τραύμα μετατρέπεται σε φως, ανασταίνεται το Νόημα... κι αυτό είναι το αντίδοτο στο σκοτάδι της εποχής.

Και ίσως, τελικά, κάθε πόνος να είναι μια γλώσσα που δεν τη μάθαμε ακόμη. Μια κραυγή που ζητά μετάφραση σε πράξη, σε λόγο, σε φως.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν μίλησε για να ακουστεί· μίλησε για να σωθεί. Και μέσα από τη φωνή της, σωζόμαστε λίγο κι εμείς... από τη λήθη, από την κυνικότητα, από το βόλεμα της σιωπής.

Γιατί η ψυχή, όταν μετουσιώνει το τραύμα της, δεν επιστρέφει ποτέ η ίδια· επιστρέφει πιο φωτεινή, πιο ανθρώπινη, πιο επικίνδυνη για κάθε σύστημα που τρέφεται από το σκοτάδι.

Κι αν υπάρχει μια δικαιοσύνη βαθύτερη απ’ τη νομική, είναι αυτή που ανασαίνει μέσα απ’ το πρόσωπο του άλλου, εκεί όπου ο θρήνος γίνεται προσευχή κι η προσευχή γίνεται κάλεσμα ζωής.

Γιατί κάθε πληγή που αρνήθηκε να γίνει εμπόρευμα,

γεννά φως... και το φως, όταν τολμά να μιλήσει,

δεν χειραγωγείται ποτέ.

Η μετουσίωση του πένθους σε συνείδηση - Η Μαρία Καρυστιανού και η ψυχαναλυτική ανάγνωση της απώλειας Αναλυτικά

Σοφία Ντρέκου

ιφιγένεια γεωργιάδου

Sophia Εσύ, τι κάνεις, πώς είσαι; Θα 'θελα ν' απαντήσω, μα πώς να το κάνω; Αν το ήξερα, θα στο 'λεγα. Θα σου μιλούσα, μα τι να πω; Σαν να σε ξέρω εκατό χρόνια, κι όμως δεν σε ήξερα ούτε μια στιγμή πριν. Αν με κοιτάς, μιλά η καρδιά, και θυμάμαι πως μου αρκείς.

Όλες οι ιστορίες είναι στιγμές που με ένα φύσημα του ανέμου χάνονται. Αυτό που σου φαίνεται αιώνιο, μια μέρα για κάποιον άλλον δεν υπάρχει πια. Σε πιστεύω γιατί ξέρω πως κι εσύ με πιστεύεις. Ζω γι’ αυτό το πεδίο και νιώθω πως κι εσύ ζεις γι’ αυτό το πεδίο.

Φώναξέ το τώρα χωρίς λόγια, πες μου πως μπορώ να σε εμπιστευτώ. Αν είναι για πάντα ή για μια στιγμή, αλλάζει ο άνεμος, μα εγώ είμαι εδώ. Μου αρκεί, μου αρκεί. Ξέρεις πως μπορείς να βασιστείς σε μένα. Po Abbastà (feat. Raiz) https://www.youtube.com/watch?v=1AyT1KRZFgA...

YOUTUBE.COM

Po Abbastà (feat. Raiz)

Po Abbastà (feat. Raiz)

• 2 ημ.
• Απάντηση
• Κοινοποίηση
• Αφαίρεση προεπισκόπησης

ιφιγένεια γεωργιάδου

Sophia το πρωτότυπο σε Ναπολιτάνικη διάλεκτο ...Ζήτησα από την ΑΙ copilot μία μετάφραση...tu che faij, comm staij?

vuless risponn'r, comm se fa?

si 'o sapess, t'o dicess

t parlass, ma c parl a fa?

sò cient ann ca te sacc

ma nun t sapev 'nu mument fa

si me guard, parl 'o cor

e m ric ca me può abbastà

tutt 'e storij sò mument

ca a 'nu colp 'e vient se fann purtà

chell ca t par etern

a 'nu juorn a n'at nun esist chiù

Ij t crer p'cché sacc

ca me staij crer'nn pur tu

Ij p chest camp e sent

ca p chest camp pur tu

allucca mo senza parlà

rimm ca ij m pozz fidà

se è p semb o 'nu mument

cagn 'o vient, a me m truov cà

pò abbastà, pò abbastà

saij ca 'e me t può fidà «να μη συμβεί σε κανέναν».

• 2 ημ.
• Απάντηση
• Κοινοποίηση
• Τροποποιήθηκε

Sophia Drekou

ιφιγένεια, πάντα βρίσκεις τρόπους να μεταφράζεις το άρρητο σε ρυθμό και φωνή... ο λόγος σου πάντα σαν μουσική μετάφραση της ψυχής· φέρνεις μέσα στο τραύμα μια ανάσα εμπιστοσύνης, αυτό το «μου αρκεί» που μοιάζει να λέει πως το φως επιμένει ακόμη... που αντιστέκεται στη λήθη.

Κι όμως, θα ήθελα να ακούσω πώς το βλέπεις εσύ∙ πώς το συνδέεις εσύ με το «να μη συμβεί σε κανέναν»... αν δηλαδή το «μου αρκεί» είναι μορφή αποδοχής ή ο πιο γαλήνιος τρόπος να συνεχίζεται η αντίσταση.

• 1 ημ.
• Απάντηση
• Κοινοποίηση

Sophia Drekou

 Η μετουσίωση του πένθους σε συνείδηση - Η Μαρία Καρυστιανού και η ψυχαναλυτική ανάγνωση της απώλειας »»» Αναλυτικά εδώ » https://www.sophia-ntrekou.gr/.../metousiosi-penthous...

SOPHIA-NTREKOU.GR

Η μετουσίωση του πένθους σε συνείδηση - Η Μαρία Καρυστιανού και η ψυχαναλυτική ανάγνωση της απώλειας

Η μετουσίωση του πένθους σε συνείδηση - Η Μαρία Καρυστιανού και η ψυχαναλυτική ανάγνωση της απώλειας

• 1 ημ.
• Απάντηση
• Κοινοποίηση

ιφιγένεια γεωργιάδου

Sophia το κενό το τίποτα ...τι να αποδεχτείς ...είσαι λιώμα ...είσαι διάφανος διαπερατός ...ότι ήταν να γίνει έγινε...τώρα είσαι εδώ πλημμυρισμένος με μνήμες ...με ευχές με οδύνη με δάκρυα με ελπίδες ότι κάτι μπορεί να συμβεί ...μια γνώριμη ηχητική σήμανση κάτι αέρινο δροσερό...ο απόηχος ...είναι το υδάτινο μέρος του αίματος ...είναι η πυκνότητα της σάρκας που κάηκε και έγινε καπνός διαλύθηκε...είσαι εσύ ότι έμεινε μέσα στην οχλοβοή ...να σε στηρίζει ...να σε απελπίζει...να σε ξεγελά ...να σε ξεχνά...να σε προσπερνά...«να μη συμβεί σε κανέναν» Σε άδειους καθρέφτες, ψάχνοντας για αντανακλάσεις σε αυτούς Ξέρω ότι η αγάπη έχει φύγει προ πολλού

Και στον κόσμο του γυαλιού, ψάχνοντας για αγάπη για σωτηρία, ακούς Ани Лорак и Григорий Лепс - Зеркала https://www.youtube.com/watch?v=JCunshZpjDM...

YOUTUBE.COM

Ани Лорак и Григорий Лепс - Зеркала (Новая волна 2025)

Ани Лорак и Григорий Лепс - Зеркала (Новая волна 2025)

• 1 ημ.
• Απάντηση
• Κοινοποίηση
• Αφαίρεση προεπισκόπησης
• Τροποποιήθηκε

Sophia Drekou

ιφιγένεια μου, οι καθρέφτες που περιγράφεις μοιάζουν με τις επιφάνειες του τραύματος... αντανακλούν, αλλά δεν επιστρέφουν ποτέ ακριβώς την ίδια εικόνα. Μέσα στο κενό που περιγράφεις, εκεί όπου όλα μοιάζουν διαφανή και αβάσταχτα, αρχίζει η πιο αληθινή μορφή συνείδησης: αυτή που γεννιέται από την απώλεια του ελέγχου.

Ίσως το «να μη συμβεί σε κανέναν» να είναι η ηθική μορφή αυτής της αποκάλυψης... η στιγμή που το προσωπικό πένθος μετατρέπεται σε καθολικό αίτημα δικαιοσύνης.

Το φως που αναδύεται μέσα από τη στάχτη, όπως λες, δεν αναιρεί τη φθορά∙ απλώς μαρτυρεί ότι ο άνθρωπος ακόμη μπορεί να βλέπει μέσα στους καθρέφτες του σκότους.