Δευτέρα, Δεκεμβρίου 1

Η συγχώρεση είναι ολόκληρη επιστήμη


Λογοτεχνικό κείμενο αγνώστου συγγραφέως...
Η Επιστήμη της συγχώρεσης από τον Σωκράτη. 
Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο



- Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.

- Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι’ αυτήν,


διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ…

- Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!


- Φαινομενικά… για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια.


Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ,

αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα…




- Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;




- Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε.




Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.




- Τι δεν ξέρουμε, Σωκράτη περί της συγχώρεσης;




- Δεν ξέρετε τίποτε.




- Τίποτε;




- Απολύτως τίποτε. Εσείς όλοι αγνοείτε την επιστήμη της συγχώρεσης.




- Η συγχώρεση λοιπόν είναι επιστήμη;




- Είναι μεγάλη επιστήμη αυτή.




Και ειδικοί σ’ αυτήν την επιστήμη πάνω στην Γη είναι πολύ λίγοι,

που μετρούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός.




- Τότε οι άλλοι τι κάνουν, όταν δηλώνουν πως συγχώρεσαν;




- Αυτοί κοροϊδεύουν πριν απ’ όλα τον εαυτόν τους

και εξ αυτού- και τους άλλους.




Για να κοροϊδέψεις τον άλλον – πρέπει να προηγηθεί υποχρεωτικά


το στάδιο της αποβλάκωσης του ιδίου εαυτού σου.




Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι.




Οι πνευματικά αγράμματοι κοροϊδεύουν τους πνευματικά αγράμματους.


Ένας αγράμματος μπορεί να κοροϊδέψει

μόνο δύο ειδικά για την περίσταση πρόσωπα:

τον εαυτό του, λόγω αγραμματοσύνης και τον άλλον, επίσης αγράμματο.




Η πνευματική βολή του αγραμμάτου δεν ξεπερνάει

ποτέ τα όρια της αγραμματοσύνης.




Γεννιέται εντός της, εξελίσσεται εντός της και πεθαίνει εντός της.




- Βάσει αυτών που είπες, Σωκράτη, συνάγεται το συμπέρασμα, ότι:

κανείς κανέναν δεν συγχώρεσε, όλοι μας είμαστε ανήξεροι

και εξ αυτού κακοί χωρίς την θέλησή μας,

η συγχώρεση είναι ολόκληρη επιστήμη,

αυτήν την επιστήμη την αγνοούμε λόγω της αγραμματοσύνης μας,

και λόγω της αγραμματοσύνης μας κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον,

επίσης αγράμματο, και η αγραμματοσύνη ανακυκλώνεται

εντός των πλαισίων της ιδίας.




- Πολύ σωστά, Διόστρατε! Ωραία ανακεφαλαίωση έκανες

όλων των πριν λεχθέντων!




- Με άλλα λόγια κάναμε μια εισαγωγή στο θέμα της συγχώρεσης.




- Διόστρατε, στην ουσία ήδη είπαμε τα πάντα, που χρειαζόταν να ειπωθούν, αφήσαμε μόνο την αιτία στην άκρη για να μπορέσει να την βρει ο κάθε ανήσυχος και φιλομαθής νους.




Για την καρδιά του καθενός δεν λέω τίποτε- διότι αυτή ξέρει πολύ καλά την απάντηση…


Η καρδιά σου, Διόστρατε, το βλέπω – ξέρει την απάντηση…




- Την ξέρει, Σωκράτη, την ξέρει… Μέχρι να φιλοσοφήσει ο νους μου, περνώντας μέσα από χίλια μονοπάτια της αναζήτησης και της αιώνιας αμφιβολίας – η καρδιά μου σιωπηλή με κοιτάει και χαμογελάει, περιμένοντας υπομονετικά την στιγμή να έλθω ο ίδιος με την θέλησή μου

σ’ αυτήν και να την ρωτήσω, αυτή έχει έτοιμη ήδη την απάντηση.




- Ακριβώς, Διόστρατε. Θέλω να σου πω κάτι, για να το θυμάσαι πάντα.


Μέσα στο είναι σου υπάρχουν δυο υπερδυνάμεις,

η μία- μαχητική και επιθετική, που συνεχώς ανησυχεί,

διότι πασχίζει να μάθει τα πάντα- είναι ο νους.




Και η άλλη- ειρηνική και ήρεμη, που δεν βιάζεται, δεν ανησυχεί,

ξέρει τα πάντα και ουδέποτε αμφιβάλλει

και ποτέ δεν φιλοσοφεί- είναι η καρδιά.




Στο εξωτερικό επίπεδο ο νους φαντάζει ισχυρότερος,

αλλά έτσι στην πραγματικότητα δεν είναι.




Διότι στο εσωτερικό επίπεδο, το αληθινό- η καρδιά καθορίζει τα πάντα.




Είναι η αληθινή υπερδύναμη, αλλά δεν επεμβαίνει,

αν δεν της το ζητήσεις εσύ ο ίδιος.




Εσύ λοιπόν είσαι η τελική απόφαση και επιλογή,

είσαι η αιτία και το αποτέλεσμα, η ελεύθερη βούληση

και ανταποδοτική δικαιοσύνη- νέμεση. Με καταλαβαίνεις, Διόστρατε;




- Σε καταλαβαίνω, Σωκράτη… σε καταλαβαίνω…




- Πρόσεξε τι σου έχω πει, Διόστρατε: εσύ είσαι η τελική απόφαση και επιλογή,


συνεπώς – η αιτία και το αποτέλεσμα.




Είσαστε τρεις: εσύ, η καρδιά και ο νους.


Στην ουσία εσύ και ο νους- είσαστε το παράγωγο της καρδιάς,


αυτή προϋπήρχε και θα υπάρχει μετά.




Για έναν και μοναδικό λόγο η καρδιά δέχτηκε να κατεβεί στην ισότιμη

με τους άλλους δυο θέση- για να τους δώσει την δυνατότητα εξέλιξης.




Εσύ λοιπόν, αναπτυσσόμενος με την μέθοδο λαθών


και εμπνεύσεων- καθορίζεις τα πάντα, που σε αφορούν.




Συνεπώς, είσαστε στο εξωτερικό προσωρινό επίπεδο

οι τρεις- εσύ, η καρδιά και ο νους.




Με όποια πλευρά συμμαχήσεις, της δώσεις την προτίμησή σου-

εκείνη η πλευρά θα νικήσει στο εξωτερικό προσωρινό επίπεδο.




- Και στο εσωτερικό επίπεδο τι θα γίνει, Σωκράτη;




- Στο εσωτερικό επίπεδο, ασχέτως της προηγούμενής σου

σωστής η λάθους επιλογής – η καρδιά, ως αληθινή αφέντρα,

θα βάλει τα πάντα στην θέση τους.




- Θέλω να σε ρωτήσω και κάτι ακόμη, Σωκράτη.




- Ρώτα με.




- Είμαστε τρεις είπες- εγώ, η καρδιά και ο νους.




Πες μου, από αυτούς τους δυο- ποιος με αγαπάει αληθινά;




- Ήδη ξέρεις την απάντηση, Διόστρατε.




- Την ξέρω, αλλά αυτήν την στιγμή μας ακούνε και οι άλλοι-

πες τι έχεις να πεις γι’ αυτούς, γι’ αυτούς κάντο, όχι για μένα.




- Είσαστε οι τρεις: εσύ, η καρδιά και ο νους.




Εσύ μπορείς κατά καιρούς να αγαπάς πότε τον ένα και πότε τον άλλον

η και τους δυο μαζί ταυτοχρόνως, η να μην αγαπάς κανέναν από τους δυο.




Ασχέτως του τι εσύ προτιμάς ανά πάσα στιγμή,

η καρδιά σταθερά, αμετάβλητα, τρυφερά και συγκινητικά

σ’ αγαπάει πάντα εις τους αιώνας των αιώνων άνευ όρων.




- Τόσο πολύ, δηλαδή;




- Ναι, τόσο πολύ.




- Καρδούλα μου… αγαπημένη…




- Έτσι πρέπει ο καθένας από σας στο γήινο επίπεδο να λέει


στην καρδιά του όταν σηκώνεται το πρωί


και όταν πέφτει για ύπνο το βράδυ

και όταν παραδίδει το πνεύμα του την τελευταία στιγμή.




Τι έπαθες, Διόστρατε, δάκρυσες;




- Συγκινήθηκα…




- Πολύ καλό αυτό- η συγκίνηση είναι δείγμα δράσης της καρδιάς,

είναι δείγμα, ότι ακούς πότε – πότε τη φωνή της.




Να προσθέσεις στην ανακεφαλαίωση, που έχεις κάνει για την συγχώρεση


και ένα στοιχείο ακόμη- την συγκίνηση.




Διότι χωρίς την συγκίνηση- δεν μπορείς να συγχωρέσεις

με την καρδιά, δηλαδή αληθινά.




Ο νους συγχωρεί επιφανειακά, ψεύτικα, τυπικά και πάντα χωρίς συγκίνηση,


άρα στην ουσία ΔΕΝ συγχωρεί. Κατάλαβέ το.




- Σωκράτη, εμείς κάναμε εδώ μια προσθήκη στο θέμα της συγχώρεσης,

η μάλλον δύο ακόμη προσθήκες- την καρδιά και την συγκίνηση.




- Και όμως δεν φτάσαμε ακόμη στην αληθινή ρίζα όλου του φαινομένου

της συγχώρεσης, Διόστρατε…




Σε πηγαίνω σιγά – σιγά προς τα κει, όχι διότι δεν θα καταλάβεις-

ο νους σου θα καταλάβει σχεδόν τα πάντα,

αλλά σε πηγαίνω σιγά- σιγά προς τα κει για να ΝΙΩΣΕΙΣ.




Τότε μπορούμε να πούμε, ότι κατάλαβες πραγματικά.




Μαθαίνω κάτι, χωρίς να το νιώθω- ισοδυναμεί με το «ξέρω».




Μαθαίνω κάτι, νιώθοντας αυτό- ισοδυναμεί με το «γνωρίζω»




Από την μια- η επιφανειακή, ακαδημαϊκή γνώση εντυπωσιασμού

και από την άλλη η βαθιά πραγματική γνώση σιωπής και κατανόησης,

της αληθινής κατανόησης.




- Συνέχισε, Σωκράτη…




- Και τώρα, Διόστρατε, άκουσε και για

την καθεαυτού συγχώρεση τα μυστήρια.




Μόνο στον υλικό σας τρισδιάστατο χώρο συγχώρεση υπάρχει.




Στα επίπεδα, που βρίσκομαι εγώ τώρα- συγχώρεση,


ως αυτοτελή ανεξάρτητη έννοια δεν υπάρχει, διότι ΔΕΝ χρειάζεται.




Εδώ άλλα, πολύ ανώτερα πράγματα υπάρχουν.




- Ποια;




- Εδώ υπάρχει μόνο η Αγάπη, Διόστρατε,

και επειδή η Αγάπη περιέχει τα πάντα,

μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχει η συγχώρεση, σαν λεπτομέρεια.




Ότι είναι λεπτομέρεια Εκεί, σε μας – είναι βασικότατο, θεμελιώδες πράγμα




Εδώ, σε σας. Επειδή η συγχώρεση έχει μεγάλη,

πολύ μεγάλη σημασία εδώ-

αυτή συνδέεται άρρηκτα με τον ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ.




- Πρώτη φορά το ακούω αυτό, Σωκράτη…




- Πουθενά δεν θα το ακούσεις αυτό, σου το λέω εγώ τώρα.




Συγκεντρώσου λοιπόν.


Η συγχώρεση συνδέεται με την κίνηση του χωροχρόνου.




Συγχώρεση- είναι στην ουσία αποδοχή στο νοητικό


και ψυχικό σου χώρο κάποιου άλλου,


ασχέτως του ποιος είναι αυτός ο κάποιος άλλος,

ασχέτως του λάθους του, που αυτός διέπραξε.




Εδώ είσαι στοιβαγμένος στον χώρο και τον χρόνο.




Το νοητικό σου είναι και το ψυχικό σου είναι – επίσης,

είναι στοιβαγμένα στον χωροχρόνο,

δηλαδή στην κάποια έκταση και κάποια διάρκεια.




Άρα – εδώ έχεις κάποια σύνορα. Εδώ είσαι Εγώ,

που έχει όρια, για να ξεχωρίζει από τα άλλα Εγώ.




Το Εγώ σου έχει συνεπώς και έκταση = χώρο και διάρκεια = χρόνο.




Π.χ. ένας σε κακοκάρδισε, σε πρόσβαλλε, σε ταπείνωσε, σε πρόδωσε,

σε πλήγωσε στο υλικό χωροχρονικό επίπεδο που βρίσκεσαι.




Ποια είναι η πρώτη σου αντίδραση;




- Κατάλαβα, Σωκράτη. Η πρώτη μου αντίδραση είναι αντίδραση

της απόρριψης, της μη αποδοχής αυτού του προσώπου.




- Σωστά. Είναι αντίδραση της έξωσης από τον νοητικό


και ψυχικό σου χώρο αυτού του προσώπου.




Συγχώρεση- είναι μια υπέρβαση του πόνου και της οργής.




Είναι υπέρβαση του οποιουδήποτε αρνητικού αισθήματος

προς τον πληγώσαντα εσένα ατόμου

και αποδοχή του στον χώρο και τον χρόνο σου. Κατάλαβες;




- Τώρα το κατάλαβα.




- Το «κατάλαβα» δεν φτάνει, Διόστρατε.




Χρειάζεται και κάτι άλλο.




- Α! Κατάλαβα! Χρειάζεται : γνώση = υπέρβαση αγραμματοσύνης, μόρφωση = υπέρβαση της ενδογενούς αγριότητας,




καρδιά και αίσθημα = υπέρβαση της κακίας.




- Πολύ κοντά βρίσκεσαι στην ρίζα, αλλά ακόμη δεν την ακούμπησες, Διόστρατε! Προσπάθησε κι άλλο! Μη με απογοητεύεις!




- Η… Αγάπη… Σωκράτη;




- Τι μου ψιθυρίζεις την Ιερότερη Λέξη των λέξεων, Διόστρατε;




Φώναξέ την δυνατά και μην ντρέπεσαι: Η ΑΓΑΠΗ!!!




- Η ΑΓΑΠΗ!!!




- Ναι, Διόστρατε! Η Αγάπη χρειάζεται!




Δεν μπορείς να αποδεχτείς κανέναν στον χώρο και στον χρόνο σου

χωρίς την Αγάπη!




Και να έχεις όλα τα υπόλοιπα- γνώση, μόρφωση,


καρδιά και αισθήματα χωρίς της Αγάπη- δεν κάνεις απολύτως τίποτα!




Θα είναι μόνο παιχνίδια του νου!




Όποιος δεν αγαπά- δεν μπορεί να συχωρέσει

και ας λέει ότι θέλει και δεν θέλει- θα ψεύδεται.

Θα κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους.




Σε συγχωρώ = σε αποδέχομαι πάλι

στον χώρο και τον χρόνο μου,

σε αποδέχομαι πάλι στο είναι μου,

διότι γνωρίζω, διότι είμαι μορφωμένος,

διότι έχω καρδιά και αισθήματα,

διότι όλα αυτά που τα έδωσε η ΑΓΑΠΗ,




που λύνει το οποιοδήποτε πρόβλημα

και ξεπλένει την οποιαδήποτε βρωμιά!

Αυτή είναι η επιστήμη της συγχώρεσης!


Η επιστήμη ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!




28 Σεπ 2011 vickytoxotis



ιφιγένεια γεωργιάδου Ασχέτως του τι εσύ προτιμάς ανά πάσα στιγμή,

η καρδιά σταθερά, αμετάβλητα, τρυφερά και συγκινητικά
σ’ αγαπάει πάντα εις τους αιώνας των αιώνων άνευ όρων.


Δημητρης Μετσοβιτης - Τότε οι άλλοι τι κάνουν, όταν δηλώνουν πως συγχώρεσαν;
- Αυτοί κοροϊδεύουν πριν απ’ όλα τον εαυτόν τους


Vaia Tzatzara Θα το μελετησω το μεσημερι αναλυτικα !! Ωραιο ιφιγένεια !!

ιφιγένεια γεωργιάδου Vaia μία χάρη ....please ....το πρωτότυπο αν μπορείς να μου βρείς .....

Vaia Tzatzara Μολις παω στο σπιτι !!


Vaia Tzatzara Ιφιγενεια δεν εχει εντοπισθεί πουθενα αυτος ο διαλογος ούτε Διοστρατος υπαρχει στους Πλατωνικους διαλογους. ουτε λεξεις οπως ( τρισδιαστατος, χωροχρονος κ.α.). Προφανως ο αγνωστος συγγραφεας θελοντας να περασει το μηνυμα της αγαπης επινοησε αυτον τον διαλογο.Παρολο το «ατοπημα» αυτου του αγνωστου συγγραφεα η ουσια είναι ότι η αγαπη είναι η απαντηση σε όλα .


ιφιγένεια γεωργιάδου Vaia το υποψιαστηκα γιατί η διαλεκτική ήταν περίεργα σύγχρονη ....και ελκυστικά γοητευτική.....


Δημητρης Μετσοβιτης η αγαπη και η απατη....είναι η απαντηση σε όλα ??


ιφιγένεια γεωργιάδου Δημητρης σωστό και εύλογο το ερώτημα σου συμπληρώνω με κάποια διαφωτιστική επεξήγηση το κείμενο.....


Δημητρης Μετσοβιτης Το Μήνυμα Μετράει Μόνον

ιφιγένεια γεωργιάδου Δημητρης προσεγγίσαμε ευνοϊκά την τρισδιάστατη πραγματικότητα ....της μεριστής ομορφιάς.... της αμφισβήτησης και της αμφιβολίας.....

Vaia Tzatzara ιφιγένεια !!!!!!!

Δημητρης Μετσοβιτης συγχώρεσης = συγχώνευσης πνευματικής

ιφιγένεια γεωργιάδου ΣΥΝ-ΧΩΡ(ΕΣΗ) Δημητρης λειτουργίας δημιουργικής ενασχόλησης ...θεαματικής διαμόρφωσης.... νέων σχηματικών χωρικών δομών .....εναρμόνιων μετασχηματισμών.....

ιφιγένεια γεωργιάδου Δημητρης ειδικά το σημείο αναφοράς του σε μεταφορά του ιδίου σε χώρους εκτός των γήϊνων αναφορών και δεδομένων υπάρχει......

Δημητρης Μετσοβιτης τότε ζητώ συγνωμη


ιφιγένεια γεωργιάδου Δημητρης στο Φαίδωνα .... το έχω διαβάσει....ΠΛ Φαιδ 110b–115a:
Ο κοσμολογικός–εσχατολογικός μύθος του "Φαίδωνα")............πρῶτον μὲν εἶναι τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴ ἰδεῖν, ......εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο,........ ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη, χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰ
ἐνθάδε εἶναι χρώματα ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς..


Δημητρης Μετσοβιτης Η Επιστήμη της συγχώρεσης από τον Σωκράτη. Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο


Δημητρης Μετσοβιτης Επειδή κυκλοφορεί ο διάλογος αυτός χωρίς να αναφέρει την πηγή και να έχει προβληματίσει ήδη πάρα πολλούς εάν είναι αυθεντικός (δηλ. του Σωκράτη) θέλω να παρατηρήσω τα εξής:


Δημητρης Μετσοβιτης “Κατ αρχάς να πούμε πως αυτά τα κείμενα δεν είναι αυθεντικά ούτε Διόστρατος υπάρχει από όσα γνωρίζω στους Πλατωνικούς διάλογους. Ίσως να είναι μια περίληψη Πλατωνικών σκέψεων για νεοελληνική χρήση”


Δημητρης Μετσοβιτης kαι συγνώμη που καθυστέρησα ν’ απαντήσω. Το κείμενο είναι αυθεντικό, διότι το έχει γράψει κάποιος. Δηλαδή, αν γράψω κάτι από παρόρμηση η από ανάγκη έκφρασης- δεν είναι αυθεντικό? Για μένα αυθεντικό είναι το παν, που βγαίνει από μέσα σου συνοδεία αισθημάτων- που δίνει ζωή στο κάτι. Ο Διόστρατος υπάρχει. Όχι στους Πλατωνικούς διαλόγους- υπάρχει εδώ. Έτσι ονόμασα τον εαυτό μου, όταν νοητικά ρωτούσα η μου φαίνονταν τουλάχιστον ότι ρωτούσα το Πνεύμα του διδασκάλου. Δεν έχω βέβαια το κύρος της αναγνώρισης των άλλων- αλλά αυτά τα πράγματα δεν μου χρειάζονται, διότι ξέρω, ότι είναι φθαρτά, προσωρινά, έχουν ημερομηνία λήξεως, συν τοις άλλοις όλοι είμαστε εξ ορισμού ατελείς φύσει- άρα και τα ζήτω και τα κάτω όλων (και τα δικά μου βέβαια)- είναι ατελείς φύσει. Νεοελληνική χρήση λες… Δεν πιστεύω πως είναι για νεοελληνική χρήση, είναι για νεοελληνικό προβληματισμό.”


Δημητρης Μετσοβιτης Ευχαριστω την “Δέσποινα” που φαίνεται να έχει διαδώσει τον διάλογο τέλη Σεπτ. σε διάφορα ιστολόγια και φορουμ, με το εξής αποτέλεσμα να προβληματιστούμε εκ νέου και σε βάθος με το ζήτημα της αγάπης, της συγχώρεσης και της διαδικασίας επίτευξης της.


ιφιγένεια γεωργιάδου κείμενο είναι αυθεντικό, διότι το έχει γράψει κάποιος.>>> Δημητρης και χάρη του χρωστώ ...είναι ουσιαστικό και διακρίνει .....με λεπτή ευαισθησία δυσδιάκριτες διαφορές.... ηθικών ελλείψεων και συνειδησιακών παραλείψεων......

Δημητρης Μετσοβιτης έτσι ειναι και μόνον έτσι .... Το ""Μήνυμα Μετράει Μόνον""...τα 3Μ


Vaia Tzatzara Το κειμενο ειναι πολυ καλο και το ονομα του Σωκρατη μας προκαλει να το διαβασουμε ... Το μονο που θεωρω , ας το πουμε, λαθος ειναι οτι δεν αναφερθηκε το ονομα του συγγραφεα... Εστω Ανωνυμου του Ελληνος


Δημητρης Μετσοβιτης Vaia Tzatzara.... η ταπεινότητα ειναι αρετή, κατά τον θεό πάντα ....είδες τι επέτυχε , όταν έγινε ""ο κανένας"", ότι δεν μπόρεσε η εκστρατευτικη δύναμη των ελληνων επί δέκα χρόνια ,

Nik Vythoulkas Μετά από αυτόν τον διάλογο έχουμε καμιά αμφιβολία για το αν θα γινόταν χριστιανός ο Σωκράτης αν ζούσε στα χρόνια του Χριστού και τον γνώριζε...
Δίκαια η εκκλησία μας τον θεωρεί σαν Χριστιανό προ Χριστού!!!!
Η Αγάπη και η συγχώρεση ήταν τα κυριότερα διδάγματα του Κυρίου και με τον Λόγο Του και με τον βίο του....
Και ο λόγος του Σωκράτη περιέχει και μια ακόμα έννοια πολύ βασική για τους Χριστιανούς...
Την Μετάνοια....
Για τον Σωκράτη η μετάνοια πριν από την συγχώρεση έρχεται μέσα από την αυτογνωσία μας... 28 Νοεμβρίου στις 6:59 μ.μ. ·
Nik Vythoulkas Αν θεωρήσουμε ότι η σκέψη του Σωκράτη ήταν η κυρίαρχη στους Ελληνες της εποχής του Χριστού δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε την μαζική αποδοχή από αυτούς του Θείου Λόγου Του.


Τα λόγια του Παύλου ήταν βέβαιο ότι θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος στις καρδιές των Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων όπως και έγινε... Αποτέλεσμα, το ελληνικό έθνος σύσσωμο σε διάστημα λιγότερο των 5 αιώνων ασπάστηκε τον Χριστιανισμό τον οποίο απέρριψαν οι Εβραίοι ανάμεσα στους οποίους έζησε ο Χριστός!!!!

Τι θα έλεγε άραγε ο Σωκράτης αν βρισκόταν μπροστά στον Σταυρό του Κυρίου και τον άκουγε λίγο πριν το "Τετέλεσται" να λέει: "Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι";
Αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη συγχώρεση στην ανθρώπινη ιστορία....
Οι άνθρωποι σταύρωσαν τον Υιό Του Θεού κι εκείνος τους συγχώρεσε πάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου Του....

Θεωρώ πολύ πιθανό ο Σωκράτης να είχε γίνει μαθητής του κι απόστολος.... Ετσι δημιουργήθηκε η ελληνορθόδοξη σκέψη όταν ο ελληνισμός συνάντησε τον Χριστιανισμό. Την καλησπέρα μου σε όλη την ομορφη παρέα και σύναξη ! Ο Θεός ανάμεσα μας !! 28 Νοεμβρίου στις 7:02 μ.μ. ·

Χελιώτης Νίκος <<......αγάπην δε μη έχω,ουδέν ειμί.......>>



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.