Τετάρτη, Νοεμβρίου 9

Είσαι η δροσιά σε μια μακρυνή κάψα μεσημεριάτικης ώρας .





Οταν λέγω ζώ για σένα μόνο με σένα
αγνοώ τον εαυτό μου 
που παλεύει αδιάκοπα 
να ισορροπήσει στα πόδια του .

Αν πώ λαμπερή μου ηλιαχτίδα 
πόση χαρά απλώνεται 
στης καρδιάς μου την απαντοχή
όταν εσύ μ’αγκαλιάζεις με το φώς σου.

Είσαι το μικρό λουλούδι 
που δίνει άρωμα 

Είσαι η μικρή δροσερή πηγή 
που την ανακάλυψα παραμερίζοντας 
τ’αγκάθια και ματώνοντας τα χέρια μου.

Είσαι η δροσιά σε μια μακρυνή κάψα μεσημεριάτικης ώρας .
Είσαι η χαρούμενη προσμονή μου.

Δεν θέλω να σε δούν τα βέβηλά τους μάτια 
όταν θ’αποθέσω
τις μικρές προσδοκίες της καρδιάς μου
δίπλα σου κοντά σου

θέλω νάσαι η μικρή μυστική προσδοκία
που όμορφα στολίζει την ζωή μου .

Μια τόση μικρή τρυφεράδα 
στην άκρια των δακτύλων μου 
τόσο κοντά τόσο μακρυά 

ανάλαφρη παρουσία 
όχι αγγιγμένη από της γήινης αδράνειας τα βάρη.
Ιφιγένεια Γεωργιάδου (1980)





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.